از فرودینه تا جور

بغضی در سکوت

nadjeda — Fri, 11 Sep 2009 10:29:18 GMT

۴سال گذشت و من تکرار کردم دردي را به بغض و به انتظاري بي ثمر

اين بار به سکوت مي گويم آنچه را که هيچگاه کسي جز من حس نکرد .

و تکرار خاطرات سالهايي نه چندان دور اما...

من مانده ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او

گویی که نیشی دور از او در استخوانم می رود

بودن به زور و رفتن با زور

ظلم است

اما

به عدل

اين ظلم

تقسيم مي شود

تا کس گمان بد نبرد از جناب دوست

توزيع عادلانه ي ظلم است

عدل او...

(محمد علي حق شناس)

پ. ن :نظر خواهي براي اين پست فعال نمي باشد چون نمي توانم پاسخگوي محبتتان باشم

و همين جا از دو دوست عزيزي که در تمام اين مدت اگر چه رد پاي کامنتهايشان کمرنگ بود

اما حضوري عميق در قلب من داشتند و بيش از هر کس فرودينه را با تمام حسش و غمش

شناختند وهميشه با صداقت و سخاوت با من بودند علي رغم فاصله ها سپاسگزارم

آقايان حسين شکر بيگي و مهدي کيايي

دوستتان دارم و خواهان شاديتان هستم

بي رنگ تر از هميشه

فرودينه

ممنوع

nadjeda — Fri, 01 May 2009 19:59:18 GMT

دست من را نگیر می سوزی

از شرار خدای مرموزی

دست من را نگیر آلودست

دست در دست اهرمن بوده است

دست من را نگیر دوزخ چه؟

زجری از آب و آ تش و یخ چه؟

آب نه،آن شراب سوزنده

هاویه، آتشی فروزنده

یخ هم اینجا کنایه از درد است

زمهریر گناه نا کرده است

ترس تو از عذاب این دین است

عاشقی ،ماورای آیین است

تو به ایمان و من به کفر خودم

عاشق عشقهای خود بخودم

اینم یه غزل از سالهای پیش و به روز شدنی از سر بی حوصلگی...

سلام دوستان

از اینکه نیستم و از اینکه پاسخگوی عزیزانم نیستم از اینکه اصلا خودم نیستم من و ببخشین

دوستان با محبت در کامنتاشون به اشتباه من بین غزل و مثنوی اشاره کردند

آنقدر نیستم که در شعر هم نیستم

فرودینه می مانم اما گم در غباری ...

همیشه سه نقطه ها رو دوست دارم چون میشه همه چی به جاشون نوشت

فدای لطف همه ی شما تا دیداری دیگر

بهاران خجسته باد

nadjeda — Sat, 14 Mar 2009 09:45:18 GMT

عید وقتی قشنگه که مال همه باشه

قسمتی از شعر خزان بعد خزان یا (حاجی فیروز)اثر کارو

زندگی پول نفس پول هوس پول هوار

مرغ حق یخ زده اندر قفس پول هوار

قدرتی کو که بر آید ز پس پول؟ هوار

هموطن خنده مکن بر رخ این حاجی خوار

صحبت از عید مکن بگذر و راحت بگذار

زاده ی فقر کجا و طرب فصل بهار؟

من بیکار که صد بار بمیرم هر روز

بالشم سنگ دلم تنگ تنم بستر سوز

کت من در گروی عید گذشته است هنوز

به من آخر چه که نوروز سعید است امروز

کهنه روزم چه بُد آخر که چه باشد نو روز

هفت سین من اگر بودی و میدیدی چیست

همنشین من غارتزده میدیدی کیست

میزدی بانگ فلک تا به فلک زنگ به زنگ

که تفو بر تو محیط شرف آلوده به ننگ

هفت سین وه که چه سینی و چه هفت همه رنگ

سینه ای کشته دل و سوز سرشکی گلرنگ

سرفه های تب و سر سام سکوتی دلتنگ

سفره ای خالی و سر ما و سری بر سر سنگ

آخر ای هموطنان

سالتان باد به صد سال فرحبخش قرین

هفت سین کی به جهان دیده کسی بهتر از این؟

دیده هر سو که بیفتد زیسار و زیمین

سایه ی فقر سیه کرده سر و روی زمین

سبزی برگ درختان همه بی لطف و حزین

لاله را ژاله صفت اشک الم گشته عجین

زن غمین مرد غمین بچه غمین پیر غمین

وه که سرتاسر این ملک ستمدیده ی زار

نفسی نیست دهد مژده ز ایام بهار

شیون دردو فغان داده به سر باد وزان

جای می خون سیه می چکد از چشم رزان

این که چیزی نبود هموطنان بدتر از آن

عجب این جاست که افتاده ز پا چرخ زمان

کی فلک دیده به خود فصل خزان بعد خزان؟

دوستان:سالتان باد به صد سال فرحبخش قرین

ودرآخر...

سین ساغر بس بُود ما را در این نو روز روز

گو نباشد هفت سین رندان دُرد آشام را

آسمونی

nadjeda — Fri, 23 Jan 2009 17:56:18 GMT

آسمونی میدونی رنگ نگاهت آتیشه

شنیدی میگن آتیش و آب با هم جور نمیشه؟

میارم بغض همیشه خیس چشمامو برات

روی این قانون بد خط می کشم تا همیشه

آسمونی تو چشات خدا نشسته مگه نه ؟

شایدم جلاده که قداره بسته مگه نه ؟

هر چی هس بد جوری تا کرده با این خونه خراب

کمر قتل منو تنهایی بسته مگه نه ؟

آسمونی میدونی بغض هزار ساله منم؟

میدونی یه شب میام طلسم دیوُ میشکنم؟

آسمونی میدونی مرز نفسهای منی ؟

بت بگم دوستت دارم به سیم آخر بزنم؟

می مونم با بغضی ساکت تو تموم لحظه ها

آسمونی حرمتت واجبه بر این دل ما

اونور خطی و من اینور خطم می دونم

فاصله یعنی همین ، خط کشی بین آدما

می دونم از اون آتیش هجوم هرمش مال ماس

می دونم راه تو از جاده ی رویاهام جداس

می دونم ،جرمه با عطرت نفسی تازه کنم

عمریه شکوه عشق خراب این مزخرفاس

سفر

nadjeda — Wed, 10 Dec 2008 19:54:18 GMT

صلابت غزل

خنیاگر آواز های عشق و ملکوت

نخیل بلندم

کوتاهی از نگاهم است

تا روی سینه ات می رسد

می ماند

که مرا کار با دل است

نه رطب لبانت

تکفیر چشمانت مرا به جبر سکوت می کشاند

اختیار داری !

خدا نیستی و اینگونه خدایی می کنی؟

قبله را گم کرده ام

تمام جهات جغرافیایی ام به تو ختم می شود

اذانم شعر های توست

قد قامتم به قامت رسای تو بسته است

و نمازم...

که سر شکسته ی عشق است

تمام این سالها به دورت گشته ام

سعی ام در صفای چشم و لبت امتداد می یابد

لمس نکرده ام اسود گیسوانت را

حاجی نمی شوم؟

حاجی نمی شوم خودم قربانی ات باشم

اینک دلم و تیغ زبانت

من در تو همه چیز باز یافته ام

و تو مرا در هیچ باز نیافتی

می دانی؟

کفری این سان آلوده به عشق را

بر ایمان تهی ترجیح می دهم

نخیل بلندم

تکلیف با تو

می مانی؟

یا

بروم؟

اولین کار سپیدم

سروده شده در ۲۸/۱۱/۸۳ مطابق با ۶ محرم

فرودینه

دور ها...

آوایی ست

که مرا می خواند

؟؟؟؟

nadjeda — Fri, 31 Oct 2008 09:09:18 GMT

قفل در بسته را خداوند گشود

یوسف برهاند و عصمتش دست نخورد

دیروز دو تن به جرم هم آغوشی ...

در خانه ی همسایه خداوند نبود ؟؟!!

و اینم یه غزل

کنار حوض خاطره فقط تو مانده ای و بس

و عکس ماه خسته را در آن نشانده ای و بس

برای من که کامم از شراب تر نمی شود

به زهر خند عاشقی نمی چشانده ای و بس

نگو به آب می رسم در این کویر بی سراب

که تشنه ای به یک دروغ فریب داده ای و بس

برای این که گم شوم میان چشمهای تو

به کوچه های بی نشان مرا کشانده ای و بس

عقاب بود و آسمان و این دروغ نا گهان

برو که هیچ جز عذاب به من نداده ای و بس

باز هم وقت سقوط من رسید

nadjeda — Sat, 20 Sep 2008 18:31:18 GMT

سه سال از پر کشیدن علی گذشت

اینم عکس سه سالگی اش

مهرک من یه قصه بود ،شب منُ سحر می کرد

مترسکارُ می شکست ،دیو ا ر ُ در به در می کرد

مهرک من ترانه بود رو لب پنج خط سکوت

وقتی نُتش نوشته شد خودش دیگه اینجا نبود

مهرک من یه آسمون، ماه و ستاره مهمونش

گل و گلابدون نمی خو اد ،تمام دلها گلدونش

مهرک من هق هق امُ از پشت خنده هام می دید

تو لحظه های بی کسی اون بود به دادم می رسید

اون جون پناه خستگی اون آلاچیق پر راز

یه واژه ی سه حرفی بود از اشتعال یه نیاز

مهرک من وقتی که رفت وقت سقوط من رسید

پشت غزل شکسته شد ترانه هام قد نکشید

مهرک من یه قصه بود مثل تموم قصه ها

قصه یه جا تموم می شه ،مهرک من رفته حالا

سه سال نه عادت کردم نه باور

از نصیحت بیزارم و از جمله ی (شاید حکمتی در کار بوده)

غروب ۲۱رمضان تلخترین فاجعه ی عمرم رو رقم زد

این پست تا سه آبان که سومین سالگرد شمسی میشه میمونه

آخه ۱۲ مهر هم تولدشه

خودش میدونه چقدر دوسش دارم

خرابتر از اونم که بخوام جواب محبتای شما عزیزانم رو بدم

فرودینه رو ببخشین

اینم دوتا از عکسای مراسم دیروز

دلگویه های احمقانه

nadjeda — Wed, 27 Aug 2008 19:17:18 GMT

می خواهم تو را بخرم خودم را می فروشم.

شب پره برای لامپ می رقصید برق از حسادت رفت.

باد بادک امنیت نداشت

انتهای نخ

دست کودکی بازیگوش بود

پشت بام بود و باد بادک

و سقوط

خنده های کودکانه

باد بادک شوق پریدن داشت

کوتاهی نخ

قفس شد

سیمهای برق

طناب دار

باد بادک شد

ساعت دوازده

رگبار ثانیه ها

رابطه ی گناه آلود عقربه ها را

تیر باران کردند

شاید که نه این بار ولی بار دگر

در خلوت یک مرد و تکرار دگر

کاری بکنم که تیتر فردا بشود

رقص بدن زنی و یک دار دگر

همین

nadjeda — Wed, 11 Jun 2008 14:02:18 GMT

هنگامی که خدا انسان را اندازه می گیرد

متر را دور قلبش می گذارد نه دور سرش

(نورمن وینسنت پیل)

با دو کار کوتاه

مریم !

بکارتت را به تاراج حراج مسپار

عیسی در مانگر هیچ دردی نخواهد بود

همخوابه ی خدا هم بشوی

تقدست را

تنها

علامت سوالی به نمایش می گذارد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ابر

کتمان حقیقتی ست

به نام خورشید

دین...

کتمان

زن!

سانسور

nadjeda — Mon, 19 May 2008 18:58:18 GMT

اگه هم فضای من نیس صدای ترانه هاتون

اگه تو چشای بستَم قد نمیکشه نگاتون

اگه میخکای سربی راهشونُ پیدا کردن

توی سینه ی یه شاعر دنبال یه دل می گردن

اگه زیر تیغ سانسور حرف آزادی می میره

اگه واژه های راه راه توی چار دیوار اسیره

اگه بوی قرمه سبزی پیچیده تو سر گشنه

اگه پهنه سفره ی دل واسه ی تیزی دشنه

اگه تیغ تیز جلاد منُ از سر ننوشته

یا سری نمونده واسه، آبی که ازش گذشته

سر تو باشه سلامت ،تو بمون تا ته دنیا

توی یک نقشه ی بی مرز تو بمون و نسل فردا