دست من را نگیر می سوزی

از شرار خدای مرموزی

دست من را نگیر آلودست

دست در دست اهرمن بوده است

دست من را نگیر دوزخ چه؟

زجری از آب و آ تش و یخ چه؟

آب نه،آن شراب سوزنده

هاویه، آتشی فروزنده

یخ هم اینجا کنایه از درد است

زمهریر گناه نا کرده است

ترس تو از عذاب این دین است

عاشقی ،ماورای آیین است

تو به ایمان و من به کفر خودم

عاشق عشقهای خود بخودم

اینم یه غزل از سالهای پیش و به روز شدنی از سر بی حوصلگی...

سلام دوستان

از اینکه نیستم و از اینکه پاسخگوی عزیزانم نیستم از اینکه اصلا خودم نیستم من و ببخشین

دوستان با محبت در کامنتاشون به اشتباه من بین غزل و مثنوی اشاره کردند

آنقدر نیستم که در شعر هم نیستم

فرودینه می مانم اما گم در غباری ...

همیشه سه نقطه ها رو دوست دارم چون میشه همه چی به جاشون نوشت

فدای لطف همه ی شما  تا دیداری دیگر