باز دوباره عید اومده  عید و نمی شه که ندید

نمی شه از آکواریوم گلهای ماهی رو نچید

این ماهی های کوچولو راهی به دریا ندارن

اسیر یه تنگ بلور از سفره ی ما بیزارن

گندمارو سبز می کنیم اما دلامون خزونه

شمعارو روشن می کنیم تاریکی مهمونمونه

سال مثِ سالهای پیش و تموم سالهایی که رفت

دلخوشی توبه چیه؟ به برکت نمره ی هفت؟

آهای مقلب القلوب به قلبای ما خون بده

حال مارو بگردون و به زندگیمون جون بده

اما دعا نمی کنیم دوتا خونه اونور ترو

پلو و ماهی پیشکشش فقط یه لقمه نون بده

عید اومده بهار شده بوی گل پونه میاد

بوی دلای سوخته از تو کوره پز خونه میاد

میخوای بدونی سفره ی امسال مردم از چیه؟

چقدر آدم داریم فقط سفره ی غصه می چینه؟

سوز غم و

سکوت ساز

سردی اشکای نیاز

سفره های خالی نون

سقف ترک خورده ی باز

سنگی که عادتش شده راهش در بسته باشه

سیلی سرخی که می خواد رو صورت خسته باشه

حیفه که این رسم قشنگ رنگ یه عادت بگیره

عید اومده بذار دلت عطر رفاقت بگیره

سلام دوستان

دوسال از عمر فرودینه گذشت

تو این مدت یه عده اومدن و رفتن اما عده ای هم موندن و جاودانه شدن تو دل فرودینه

میدونم کارنامه ی خوبی ندارم تو این یکسال گذشته اما خوبیش اینه که 

دوستایی دارم که با دل دریاییشون کاستی های این ساحل متروک و ندیده می گیرن

و موج به موج به دیدارم میان و سر پا نگهم می دارن

به خاطر تموم کاستی ها منو ببخشین و به خاطر همه ی خوبیاتون

من دوستتون دارم

سال نو روپیشا پیش به همه ی عزیزانم تبریک می گم

در حیرتم از این همه تعجیل شما

از این همه صبر و طول و تفصیل شما

ما خیر ندیده ایم از سال قدیم

این سال جدید نیز تحویل شما (جلیل صفر بیگی)

یادمون  باشه همه حق دارن عید داشته باشن

شبی که فرصتم نداد میان بازوان تو

که مزه مزه مِی چِشَم ز جام دیدگان تو

و صبح می شود که باز شود شبی و بستری

و من که مانده همچنان خمار سر گران تو

چرا بجای انطباق که شور این گناه بود

سه نقطه و موازی است ،میان من ،میان تو

مگر چه می شود از این حریم فاصله گذشت ؟

که تا نفس نفس رسد چنین من ،چنان تو

هنوز در خیال من دو باره شب که می شود...

اگر چه حدس میزنم!نباشد این گمان تو