دست من را نگیر می سوزی

از شرار خدای مرموزی

دست من را نگیر آلودست

دست در دست اهرمن بوده است

دست من را نگیر دوزخ چه؟

زجری از آب و آ تش و یخ چه؟

آب نه،آن شراب سوزنده

هاویه، آتشی فروزنده

یخ هم اینجا کنایه از درد است

زمهریر گناه نا کرده است

ترس تو از عذاب این دین است

عاشقی ،ماورای آیین است

تو به ایمان و من به کفر خودم

عاشق عشقهای خود بخودم

اینم یه غزل از سالهای پیش و به روز شدنی از سر بی حوصلگی...

سلام دوستان

از اینکه نیستم و از اینکه پاسخگوی عزیزانم نیستم از اینکه اصلا خودم نیستم من و ببخشین

دوستان با محبت در کامنتاشون به اشتباه من بین غزل و مثنوی اشاره کردند

آنقدر نیستم که در شعر هم نیستم

فرودینه می مانم اما گم در غباری ...

همیشه سه نقطه ها رو دوست دارم چون میشه همه چی به جاشون نوشت

فدای لطف همه ی شما  تا دیداری دیگر

عید وقتی قشنگه که مال همه باشه

قسمتی از شعر خزان بعد خزان یا (حاجی فیروز)اثر کارو

زندگی پول نفس پول هوس پول هوار

مرغ حق یخ زده اندر قفس پول هوار

قدرتی کو که بر آید ز پس پول؟ هوار

هموطن خنده مکن بر رخ این حاجی خوار

صحبت از عید مکن بگذر و راحت بگذار

زاده ی فقر کجا و طرب فصل بهار؟

من بیکار که صد بار بمیرم هر روز

بالشم سنگ دلم تنگ تنم بستر سوز

کت من در گروی عید گذشته است هنوز

به من آخر چه که نوروز سعید است امروز

کهنه روزم چه بُد آخر که چه باشد نو روز

هفت سین من اگر بودی و میدیدی چیست

همنشین من غارتزده میدیدی کیست

میزدی بانگ فلک تا به فلک زنگ به زنگ

که تفو بر تو محیط شرف آلوده به ننگ

هفت سین وه که چه سینی و چه هفت همه رنگ

سینه ای کشته دل و سوز سرشکی گلرنگ

سرفه های تب و سر سام سکوتی دلتنگ

سفره ای خالی و سر ما و سری بر سر سنگ

آخر ای هموطنان

سالتان باد به صد سال فرحبخش قرین

هفت سین کی به جهان دیده کسی بهتر از این؟

دیده هر سو که بیفتد زیسار و زیمین

سایه ی فقر سیه کرده سر و روی زمین

سبزی برگ درختان همه بی لطف و حزین

لاله را ژاله صفت اشک الم گشته عجین

زن غمین مرد غمین بچه غمین پیر غمین

وه که سرتاسر این ملک ستمدیده ی زار

نفسی نیست دهد مژده ز ایام بهار

شیون دردو فغان داده به سر باد وزان

جای می خون سیه می چکد از چشم رزان

این که چیزی نبود هموطنان  بدتر از آن

عجب این جاست که افتاده ز پا چرخ زمان

کی فلک دیده به خود فصل خزان بعد خزان؟

دوستان:سالتان باد به صد سال فرحبخش قرین

ودرآخر...

سین ساغر بس بُود ما را در این نو روز روز

گو نباشد هفت سین رندان دُرد آشام را