۴سال گذشت و من تکرار کردم دردي را به بغض و به انتظاري بي ثمر

اين بار به سکوت  مي گويم آنچه را که هيچگاه کسي جز من حس نکرد .

و تکرار خاطرات سالهايي نه چندان دور اما...

من مانده ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او

گویی که نیشی دور از او در استخوانم می رود

بودن به زور و رفتن با زور

ظلم است

اما

به عدل

اين ظلم

تقسيم مي شود

تا کس گمان بد نبرد از جناب دوست

توزيع عادلانه ي ظلم است

عدل او...

(محمد علي حق شناس)

پ. ن :نظر خواهي براي اين پست فعال نمي باشد چون نمي توانم پاسخگوي محبتتان باشم

و همين جا از دو دوست عزيزي که در تمام اين مدت اگر چه رد پاي کامنتهايشان کمرنگ بود

اما حضوري عميق در قلب من داشتند و بيش از هر کس فرودينه را با تمام حسش و غمش

شناختند وهميشه با صداقت و سخاوت با من بودند علي رغم فاصله ها سپاسگزارم

آقايان حسين شکر بيگي و مهدي کيايي

دوستتان دارم و خواهان شاديتان هستم

بي رنگ تر از هميشه

فرودينه